كريمي حكاك، احمد:
طليعه تجدد در شعر فارسي مترجم: مسعود
جعفري 521ص، جلد سخت،
14.5*21.5 سانتي متر تهران: انتشارات
مرواريد، 2005، چاپ اول شابك: x-
16-8838-964 مهم ترين ويژگي اين
كتاب – در يك كلام – اين است كه در چارچوب يك «نظريه» نوشته شده است. مولف با
اصل قراردادن نظريه «منطق گفتگويي» و نظريه «منطق در زماني» كه بوسيله دو
نشانه شناس برجسته يعني «ميخاييل باختين» و «يوري لوتمان» بيان شده اند، به
موضوع تحول شعر فارسي و نو شدن آن پرداخته است. او در مقدمه كتابش، به اختصار
نظريات و آراء اين دو نشانه شناس را بازگو كرده است. «احمد كريمي حكاك»
در پژوهش ارزشمند خود به جاي تذكره نويسي، شرح يا تفسير، عملا به قرائت دقيق
برخي شعرهاي معين پرداخته و با مرتبط كردن آنها با ديگر نظام هاي نشانه
شناختي از قبيل زبان، اجتماع و جمال شناسي، نوشدن گام به گام شعر معاصر فارسي
و همزيستي عناصر نو و كهن را در كنار يكديگر نشان داده است. اگر چه او از
خلاقيت فردي و نوآوري هاي هر شاعر غافل نبوده است، اما اين نو شدن را فرآيندي
تاريخي و مرتبط با كل فضاي فرهنگي و اجتماعي عصر مي داند. در كتاب «طليعه
تجدد در شعر فارسي»، ما شاهد توصيف نسبتا كاملي از برچيده شدن يك نظام نشانه
شناختي و تثبيت نظام
نشانه شناختي نويني
هستيم. اين توصيف چون با قرائت دقيق متن هاي برگزيده و با توجه به پيوند آنها
با ديگر نظام هاي نشانه شناختي صورت مي گيرد، چشم اندازهاي تازه اي را براي
ما ترسيم مي كند كه تاكنون به آنها توجه نكرده بوديم.
