كنت، رولاندگراب: فارسي باستان (دستور زبان، متون، واژه نامه)

ترجمه و تحقيق: سعد عريان

711ص، جلد نرم، 16.5*23.5 سانتي متر

تهران: سازمان ميراث فرهنگي، 2005، چاپ اول

شابك:x-045-421-964

در ميان زبان هاي ايراني دوره باستان، زبان كتيبه هاي هخامنشي يا زبان فارسي باستان از ارزش هاي ويژه اي برخوردار است. نخست اينكه، نياي زبان امروز ماست؛ به عبارت ديگر، فارسي نو، با يك ميانجي يعني فارسي ميانه ساساني يا پهلوي، با فارسي باستان پيوند مي خورد. ديگر اينكه اين زبان – دست كم نوع رسمي آن- در زمان حيات به كتابت درآمده است و از اين رو از نظر زباني داراي اهميت خاصي است.

كتاب حاضر كه حدود نيم قرن پيش به وسيله يكي از زبان شناسان برجسته آمريكايي تاليف شده، هنوز در حوزه بررسي و شناخت فارسي باستان، كتاب و مآخذي جامع و بي نظير است. از ويژگي هاي مهم كتاب آن است كه مطالب آن با نظام و شيوه اي منسجم ارائه شده به طوري كه در كوتاه ترين زمان ممكن مي توان به مطالب مورد نياز مراجعه كرد. ديگر ويژگي آن، اين است كه نويسنده در بخش دستور زبان – كه خود داراي نظامي موجه است - ، و نيز در واژه نامه، از شيوه اي فراگير و تطبيقي در زبان هاي هند و اروپايي بهر گرفته است كه براي پژوهشگران متخصص فوق العاده اهميت دارد.