معين، محمد: مزديسنا و ادب پارسي (مجموعه دو جلدي)

1009ص، جلد نرم. 16.5*23.5 سانتي متر

تهران: انتشارات دانشگاه تهران، چاپ چهارم

شابك (دوره): 7-9382-03-964

كتاب «مزديسنا و ادب پارسي» پايان نامه دكتري «محمد معين»، استاد برجسته و فقيد زبان و ادبيات فارسي است كه در فاصله سال هاي 1319 تا 1320 خورشيده نوشته شده و نخستين بار در سال 1326 از سوي دانشگاه تهران به چاپ رسيده است. اين پژوهش ارزشمند، در همان زمان مورد توجه و نقد دانشمندان ايراني و خارجي قرار گرفت. از جمله «هانري كربن» نظر خود را در طي مقدمه فرانسوي كتاب، به تفصيل بيان كرد. هدف «دكتر معين» در پژوهش خود، نشان دادن اين نكته است كه حمله عرب با همه صلابت و مهابت، رابطه ايران اسلامي را با ايران پيش از اسلام قطع نكرده است. او به ويژه به تاثير آيين ايران باستان (مزديسنا) در ادبيات فارسي و بررسي برخي واژه ها و اصطلاحات نظم و نثر فارسي كه معادل آنها در زبان ما در دوره پيش از اسلام در دست است، مي پردازد. «پورداود» درباره اين پژوهش ارزشمند مي نويسد: [ از اين ها گذشته بسياري از مسائل مزديسنا در اين نامه ياد شده كه دانستن آنها، اديبان فارسي زبان را بايسته است.]

عناوين بعضي از مباحث اين مجموعه عبارتنداز: «آيين آرياييان پيش از ظهور زرتشت»، «زرتشت موسس مزديسنا»، «زرتشت در ادبيات فارسي»، «هويت زرتشت در نظر نويسندگان ايراني»، ««اوستا و زند»، «كتب اوستا»، «آيين مزديسنا»، «سه آتشكده نامي»، «آتشكده هاي هفت گانه»، «مي و مزديسنان در ادبيات پارسي و تازي»، «مزديسنا و شعر پارسي»، «گشتاسب نامه دقيقي»، «فردوسي»، «اسدي»، «فخرالدين گرگاني»، «ناصرخسرو»، «نظامي»، «خاقاني»، «تصوف و مزديسنا» و «مزديسنا و نثر فارسي».