منوچهر خان حكيم:
اسكندرنامه (بخش ختا) به كوشش: علي رضا
ذكاوتي قراگزلو 346ص، جلد سخت،
16.5*23.5 سانتي متر تهران: انتشارات
ميراث مكتوب، 2005، چاپ اول شابك:
5-12-8700-964 شايد بتوان گفت مفصل
ترين و پرتنوع ترين قصه هاي عاميانه چند قرن اخير ايران، «اسكندرنامه» است كه
براي نقالي تحرير شده. تاليف «اسكندرنامه» براي نقالي را به «منوچهر خان
حكيم» منسوب مي كنند كه دقيقا مشخص نيست چه كسي بوده است. قديمي ترين نسخه اي
كه از تحرير نقالي «اسكندرنامه» موجود است، تاريخ سال 1106 ه. ق را دارد.
داستان پرداز «اسكندرنامه»، رويدادهاي قهرماني، ماجراهاي عياري، حوادث جادويي
و پيشامدهاي عشقي را از هر آنچه شنيده يا خوانده بوده گردآوري و تدوين كرده و
به دست و زبان نقالان سپرده است. «اسكندرنامه» كه خود مرحله اي از تكامل فن
داستان پردازي در ايران را رقم مي زند، به نوعي هجويه اساطير تاريخي و
پهلواني كهن و آغازي در سير داستان نويسي جديد فارسي است. نثر «اسكندرنامه»
نيز نماينده مرحله انتقالي از نثر منشيانه عصر صفوي به نثر داستاني دوره
قاجاري است. بنابراين «اسكندرنامه» هم از جهت داستاني، و هم از حيث جامعه
شناسي و نيز چگونگي تحول نثر فارسي داراي اهميت است.
