آقاجري، سيد هاشم: مقدمه اي بر
مناسبات دين و دولت در ايران عهد صفوي 664 ص، جلد نرم، 14.5*21.5
سانتي متر تهران:انتشارات طرح نو، 2009،
چاپ اول شابك:
3-041-489-964-978 پيدايش حكومت صفوي در ايران،
تنها يك جابجايي ساده سياسي از نوع آمد و رفت مكرر سلسله ها و خاندان هاي
حكومتگر نيست. ويژگي مهم عصر صفوي، رسميت يابي هم زمان حكومت و مذهب، وحدت
سياست و دين، و همگرايي، پيوستگي و تعامل كم نظير نهاد دولت و نهاد مذهب است
كه نزديك ترين نمونه به آن در ايران را، بايد در عصر ساساني باز جست. كتاب
حاضر كه پژوهشي مقدماتي در باب مناسبات دين و دولت در عصر صفوي است، حاوي
داده ها و جستارهايي است كه هم براي خوانندگان خاص و هم براي خوانندگان عام،
جالب و سودمند است. عناوين
بعضي از مباحث اصلي كتاب عبارت اند از: «آغاز عصر غيبت و علماي شيعي»،
«مفاهيم دين و دولت و مناسبات آنها»، «تاسيس دولت صفوي و پايه ريزي دين: 907
تا 930 ه.ق»، «استقرار و ثبات دولت، شكل گيري و گسترش دين: 930 تا 984 ه.ق»،
«بي ثباتي و تزلزل حكومت، تيرگي مناسبات دين و دولت»، «بي ثباتي سياسي، ضعف
نهاد ديني»، «اوج و اعتلاي دولت، بسط و گسترش دين»، «تصفيه هاي خونين سلطنت و
آغاز انحطاط دولت»، «ثبات، تمركز و قدرت نسبي دولت، ديدگاه ها و نظريات مختلف
دين»، «انحطاط دولت، تعارضات فكري و مذهبي علماء»، «اضمحلال و فروپاشي دولت،
انحطاط و ضعف دين»، «صدارت: وظايف و اختيارات صدر»، «قضاوت»، «شيخ الاسلامي»،
«ملا باشي»، «توليت و متوليان»، و «مناصب ديگر: احتساب، خطابت، امامت
جمعه».
