شمس تبريزي، محمد بن علي:
مقالات شمس ويرايش متن: جعفر مدرس
صادقي 348ص، جلد سخت، 16.5*23.5 سانتي
متر تهران: نشر مركز، 2004، چاپ
چهارم شابك:
4-008-305-964 كتاب «مقالات شمس»
كه مجموعه اي است از گفتارهاي «شمس تبريزي» در قونيه، تنها اثر مكتوب به جا
مانده از اين شيخ شوريده و مرموز است. همين گفتارها و همين كلام جادويي بود
كه آن توفان عظيم را در وجود «مولانا» به پا كرد و او را از پيله خود به
درآورد. اين متن، در عين حال، شاهكار بي نظيري از ساده نويسي و ايجاز است.
دلبستگي «مولانا» به كلام «شمس» و تاثير شگفتي كه اين «كلام» بر او باقي
گذاشت، سال هاي سال پس از غيبت «شمس» در «مثنوي» تجلي يافت. گفتار «شمس» هم،
همچون خلق و خوي خود او تند و تيز و رك و راست و بدون تكلف بود. «شمس» اهل
تعارف نبود. لب مطلب را مي گفت؛ پوست كنده و بدون ملاحظه و ذره اي محافظه
كاري، خودش بهتر از هركس ديگري مي دانسته كه چه مي كند. مي گويد: [چون گفتني
باشد و همه عالم از ريش من در آويزند كه مگو، مي گويم. و اگر چه بعد هزار سال
باشد، اين سخن به آن كس برسد كه من خواسته باشم.]
