قريب، بدرالزمان:
فرهنگ سغدي (سغدي-
فارسي
– انگليسي) 602ص، جلد سخت،
21.5*28.5 سانتي متر تهران: انتشارات
فرهنگان، 2004، چاپ دوم شابك:
9-06-5558-964 زبان سغدي از شاخه
زبان هاي ايراني ميانه شرقي است كه از قرن اول تا سيزدهم ميلادي در گستره
جغرافيايي عظيمي، از درياي سياه تا چين، مردماني ايراني تبار بدان تكلم مي
كردند. زادگاه اين زبان، سرزمين سغد است، ناحيه اي كه در قرون گذشته، اقوام
ايراني زبان سكايي، خوارزمي و بلخي آن را احاطه كرده بودند. زبان
سغدي، از نظر تنوع و حجم ادبيات، مهم ترين زبان ايراني ميانه شرقي
است. فرهنگ حاضر، داراي
دو مقدمه فارسي و انگليسي و سه بخش است. دو مقدمه، ترجمه دقيق يكديگر نيستند،
بلكه مستقل از يكديگر تهيه شده اند، هر چند مطالبشان كما بيش يكي است. سه بخش
فرهنگ عبارتنداز: 1- بخش اصلي،
2-واژه
ياب فارسي، 3- واژه ياب انگليسي. در هر دو واژه ياب، كلمات يا اصطلاحات يا
عبارت هاي كليدي، كه نهايتا به يافتن واژه هاي سغدي كمك مي كنند، به ترتيب
الفبايي آمده اند و جلوي هر يك، شماره واژه سغدي مربوط در بخش اصلي آمده است.
به اين ترتيب، واژه ياب ها براي بررسي ريشه شناختي و اشتقاق نيز ابزار مفيدي
است. در بخش اصلي فرهنگ، براي هر مدخل علاوه بر شماره مسلسل آن، تا ده جزء در
نظر گرفته شده است: واژه سغدي، نماد خطي، آوا نوشت، گونه املايي، نكات ريشه
شناختي، نكات دستوري،
ارجاعات، معناي فارسي، معناي انگليسي، ماخذ.
