خطيبي، حسين: فن نثر
در ادب پارسي 637ص، جلد سخت،
16.5*23.5 سانتي متر تهران: انتشارات
زوار، 1996، چاپ دوم شابك:
1-005-401-964 در اين
كتاب، تاريخ تحولات و مختصات نثر فارسي از آغاز تا پايان قرن هفتم هجري مورد
نقد و بررسي قرار گرفته است. كتاب شامل يك پيش گفتار و دو بخش است. مقدمه
جامع بخش نخست به تعريف نثر و نظم و مقايسه اين دو از نظر لفظ و معني و نيز
تفاوت نظم و نثر و نظم و شعر در علم بلاغت و بيان اختصاص دارد. سپس در فصل
اول اين بخش، از اساليب نثر در ايران پيش از اسلام به خصوص در دوره پهلوي
ساساني- كه آثاري بيشتري از آن بجا مانده است – سخن مي رود. آنگاه نثر عربي
از دوره جاهليت تا قرن چهارم هجري كه دوره كمال سبك فني است، مورد نقد و
تحليل قرار مي گيرد و در پي آن كيفيت تاثير متقابل بلاغت و نثر عربي و فارسي
بر يكديگر شرح داده مي شود. در فصل دوم، مختصات لفظي و معنوي نثر فارسي در
قرن هاي ششم و هفتم هجري بررسي مي گردد. بخش دوم كتاب خود شامل سه فصل است.
موضوع فصل هاي سه گانه اين بخش، «ترسلات و مكاتيب»، «نثرهاي نقلي و وصفي» و
«مقامات» است.
